W japońskiej mitologii, silnie naznaczonej wpływami buddyzmu, pojawia się motyw cudownego Drzewa Klejnotów (hōju). Nie jest to konkretny gatunek rośliny, lecz raczej symboliczne drzewo obdarzone magicznymi właściwościami, emanujące światłem i rodzące cenne klejnoty oraz inne skarby.
Drzewo Klejnotów często przedstawiane jest w buddyjskich tekstach i sztuce jako ozdobne drzewo z bogatymi liśćmi i gałęziami, z których zwisają różnorodne klejnoty, takie jak perły, rubiny, szafiry i złoto. Symbolizuje ono bogactwo, dobrobyt, pomyślność oraz spełnienie wszelkich życzeń. Wierzono, że samo patrzenie na to drzewo lub przebywanie w jego pobliżu przynosi szczęście i obfitość.
Motyw Drzewa Klejnotów jest powiązany z wyobrażeniami o rajskich krainach buddyjskich, takich jak Czysta Kraina Buddy Amidy (Jōdo). W tych idealnych światach drzewa klejnotów rosły obok złotych stawów i emanowały cudownym blaskiem, stanowiąc jeden z elementów doskonałego otoczenia.
W japońskiej ikonografii buddyjskiej Drzewo Klejnotów często pojawia się w przedstawieniach bodhisattwów, takich jak Kannon (Awalokiteśwara) czy Jizō. Jest ono atrybutem symbolizującym ich zdolność do obdarzania wiernych duchowym i materialnym bogactwem oraz do spełniania ich próśb.
Drzewo Klejnotów nie jest jedynie symbolem materialnego bogactwa. Jego liczne klejnoty mogą również reprezentować duchowe skarby, takie jak mądrość, współczucie i oświecenie. W tym kontekście drzewo staje się metaforą buddyjskiej ścieżki, która prowadzi do duchowego spełnienia i wyzwolenia.
Chociaż Drzewo Klejnotów jest elementem mitologicznym, jego symbolika głęboko zakorzeniła się w japońskiej kulturze. Motywy inspirowane tym drzewem można znaleźć w sztuce, rzemiośle i architekturze, przypominając o pragnieniu szczęścia, dobrobytu i duchowego bogactwa.
