W bogatej mitologii chińskiej od wieków pojawia się motyw magicznej rośliny, która miała zapewniać nieśmiertelność. Często określana jako "lek nieśmiertelności" lub "ziele nieśmiertelności", budziła pragnienia cesarzy, alchemików i poszukiwaczy cudów.
Legenda głosi, że Roślina Nieśmiertelności rosła w mitycznych krainach zamieszkiwanych przez nieśmiertelnych, takich jak Góra Penglai (蓬萊山), jedna z pięciu świętych gór leżących na wschodnim morzu. Opisy tej rośliny są różne i często niejasne, ale przypisywano jej niezwykłe właściwości, takie jak zdolność do leczenia wszelkich chorób, przedłużania życia w nieskończoność, a nawet wskrzeszania zmarłych. Czasami opisywano ją jako świecący grzyb lingzhi (靈芝) o niezwykłych kształtach i kolorach, innym razem jako kwitnący krzew z jadeitowymi liśćmi i owocami.
Cesarze Chin, obsesyjnie pragnąc wiecznego życia, wysyłali liczne ekspedycje w poszukiwaniu tej legendarnej rośliny. Najbardziej znanym przykładem jest cesarz Qin Shi Huang (秦始皇), pierwszy cesarz zjednoczonych Chin. Wierząc w istnienie eliksiru nieśmiertelności, wysłał on posłańców, w tym słynną wyprawę Xu Fu (徐福), z misją odnalezienia magicznych wysp i sprowadzenia lekarstwa na starość i śmierć. Choć wyprawy te nigdy nie powróciły z obiecanym eliksirem, na trwałe wpisały się w historię i mitologię Chin.
Poszukiwania Rośliny Nieśmiertelności miały również wpływ na rozwój wczesnej chińskiej alchemii i medycyny. Alchemicy eksperymentowali z różnymi substancjami, starając się stworzyć własne wersje eliksiru życia, często wykorzystując w swoich recepturach różne zioła i minerały, które uważano za posiadające właściwości lecznicze lub magiczne.
Chociaż Roślina Nieśmiertelności pozostaje w sferze mitów i legend, jej poszukiwanie odzwierciedla uniwersalne ludzkie pragnienie długowieczności i pokonania śmierci. W chińskiej kulturze symbolizuje nie tylko fizyczną nieśmiertelność, ale także dążenie do duchowego oświecenia i harmonii z naturą, które w pewnym sensie również mogą być postrzegane jako formy trwałego istnienia.
